"Böylesine güzel bir gökyüzünün altında, bu
kadar kötü insan nasıl yaşayabiliyordu?" -Dostoyevski- üstad bile
çözememiş ki dedi arkadaşım.
Arkadaşım demek az ona, o benim dostum. Bugünlerde
kafamın bu kavramlarda karışık olması bunu değiştirmez, dahası bu kavramlar da
hiçbir şeyi değiştirmez ya da göstermez ya, neyse... Hani olur ya, uzaktan da
yanında olur bir şekilde hep, hani seni sever ya, koşulsuz, çıkarsızdır ya
ilişkiniz ve sağlamdır, içtendir ya hani, işte o o insanlardan biri benim için.
Anlayamadığım insanları da sevmeye karar verdim.
“ İnsanlarımı seviyorum.” diyor Nazım Hikmet. “
Bütün zaafları ve kepazeliklerine rağmen onlara güveniyorum.”
Kaybedemem ben de güvenimi, inancımı yitiremem
insana. Sevgimi sınırlayamam. Mutluyum ve mutlu olmak istiyorum bundan sonra
da. İnanmak insana...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder