Hayat çok tuhaf.. Bir yerlerde ölen dedemin cenazesinde, çok mutsuz, çok üzgün annem ve babam var. Bense evde öylece oturuyorum.
Dedemi severdim, hatta son kez yanına gidişimde bolca sohbet etmiştik. Beni/bizi çok sevdiğini görebildiğim, yaşamının büyük bir çoğunluğundan pişmanlık duyan bir adamdı. Benim için, bahçesinde yetiştirdiği domatesleri bekletişi ve ben onları koparırken gözlerinde olan mutluluk çok canlı bir resim.. Ya da bizi yolcu ederken anneme sarılıp ağlaması.. Annemi severdi ama bunu ona pek belli etmezdi, klasik eski insan sendromu bu da belki de. Ama anneme kendini değersiz hissettirdiği için ona çok kızardım, hatta annem en son yanına gittiğinde onun için kendini çok hırpalamıştı, çok üzülmüştü yine ve dedem onu yanından yolcu ederken anneme yine kendini değersiz hissettirip onu daha da üzmüştü. Bu dedeme çok kızmama sebep olmuştu. Bencil bir adam demiştim, üzülme anne, insanlar çok bencil ve dedem de onlardan biri demiştim. Elinden geleni yaptın sen, toparlan ve eve dön demiştim anneme. Hatta haddim olmadığı halde, bunu belirleyecek kişi olmadığım halde eklemiştim, dedemin hak ettiğinden çok daha fazlasını yaptın sen onun için her zaman diye..
Belki de ben kötü bir insanım bilmiyorum, herkes kadar her insan kadar kötüyüm ve bencilim ya da.. Bağışlayıcı yanımı ne kadar geliştirmeye çabalasam da, bazı insanların bazı şeyleri hak etmediğini düşünüyorum çokça kere, bunu belirleyecek kişin olmadığımı da bile bile. Bunu değiştirmeye çalışıyorum, bu şekilde bakmak çıkarcılık ve bir nevi bencillik gibi geliyor çünkü; ama çok da beceremiyorum herhalde henüz. Annemse bu konuda hakikaten en büyük rol modelim. Dedemle çok güzel çocukluk anıları yok annemin, ya da annesi ile de. Onların sevgisini hissedemeden büyümüş annem, hatta daha kötüsü çoğu zaman aksi duyguyu hissederek belki de.. Ama annem, her ihtiyaçlarında hep yanlarında oldu onların, her zaman elinden geleni son damlasına kadar yapmaya devam etti, ediyor da. İşte bu çıkarsız sevgi öyle değil mi? En yücesi sevgi halinin..
Annem kadar iyi bir insan olmak istiyorum, belki zamanla..
Dün dedemin ölüm haberini alınca ağlamadım ben, üzüldüm ama sanırım ağlayacak kadar çok değil. Bilmem, belki biraz kızgındım dedeme diye, belki uzakta olmanın etkisi, bilemiyorum şimdi. Dedemle olan birçok anı canlandı gözümde, birkaç resim.. Sadece gözlerimi dolduracak kadar hüzün ve yutkunurken boğazımı acıtacak kadar acı hissettim. Ben dün annemin üzgün sesine ağladım, annemin acısına üzüldüm ben dün gece. Onun mutsuzluğuna ağladım.
Bugün dedemin cenazesi var, benden çok uzaklarda bir yerlerde toprağa karışacak dedem birazdan. Ve ben şu anda evde oturmuş, annem için üzülüyorum. Ve dedeme, yazarak veda ediyorum.
