Unutmak

Unutmak insana verilen en büyük nimet, her şeyde olduğu gibi onun da fazlası zarar elbet. demiş idim bir sıralar. Unutmasak ölürdük, beynimiz bir minik bomba olur patlardı, evet. Ama biz birçok şeyi olduğu gibi unutmayı da yanlış anladık. Hep unutmamamız gerekeni unuttuk!

Bir yerlerde insan bağışlasa da unutmamalıdır diyordu, unutmamalı ki bir daha bir daha düşmesin aynı hataya... Biz hep unuttuk.

Sivas'ta yananları, haksızlıkları, her şeyi; en çok da sevmeyi unuttuk biz.

Kimse kimseyi sevmiyor artık, yapay, anlamı olmayan şeyler yaşıyor herkes.

Sivas Madımak'ta yakılanlardan biri Behçet Aysan da. Ve SEVMEYİ UNUTANLAR İÇİN şiiri, tüm kötülüklerin başlangıç noktasının unutmak, en çok da sevmeyi unutmak olduğunu bir güzel anımsatıyor bize:

"sevmeyi unutmuşsunuz kardeşler
yalan her şey gibi
aşklarınız da.

yaşamı ölüm
diye anlatıyorlar size
yalanı gerçek diye.

ne leylakların
   tomurundan
haberiniz var.

ne önünüzden
kara bir tabut
gibi geçen geceden.

sevmeyi unutmuşsunuz kardeşler
yalan aşklarınız da."